Artık çoğu evde televizyon ve çoğu televizyonda da birbirinden farklı diziler ve programlar mevcut.Halkımız artık akşamları evinden çıkamaz duruma geldi diziler yüzünden.Peki dizilere duyulan ilgi neden bu kadar büyük?İnsanlar programlarını dahi bu dizilerin saatlerine göre yapmakta,öyleki en yüksek izlenme oranı alan diziler seyredilirken sanki hayat durma noktasına gelmekte.Ülkede geçtiğimiz senelerden bu yana bir dizi furyası süregelmiştir.Peki aynı ilgiyi güzel sanatlara duyuyor muyuz?Tiyatroya,sinemaya,resime,müziğe vs.Elbette bunun cevabı hayır olacak.Ülke nüfusuna baktığımızda ve buna orantılı olarak tiyatro,sinema koltuk kapasitesi ve özel,ödenekli amatör tiyatro sayıları maalesef yeterli düzeyde değildir.Tiyatro açısından irdeleyecek olursak durum daha da vahim görünmekte.Asıl sorun tiyatronun lüks eğlence olarak görülmesidir.Bu gözle bakmaya devam edilirse ne yazıkki ülkemizde tiyatronun gelişimi sağlanamayacaktır.Peki tiyatrolar dizilerle nasıl mücadele edecek?Aynı gün aynı saatte tiyatro oyunuyla,dizi filmin olması ve dizinin daha önemli olarak lanse edilmesi ülkemizde tiyatroya nedenli bakıldığının açık ve net bir görünümüdür.Tiyatrolar elbette dizilerle mücadele etmeyecek.Zaten bu gücü kendilerinde bulamazlar hiç bir zaman.O halde halkımızı bilinçlendirmek söz konusu olmalıdır.Halkımızı tiyatronun bir eğitim yuvası,insanların kendini arındırdığı ve sonuçlar çıkardığı bir okul olduğu bilincine vardırmak gerekir.Peki bunu nasıl yapacağız?Temel olarak ilköğretim seviyesindeki öğrencilere tiyatro dersi konulmasıyla bu bilinçlendirme başlatılabilir.Belediyelerin,sivil toplum kuruluşlarının tiyatro kursları açmasıyla, yediden yetmişe herkesin bu kurslara katılımıyla geniş kitlelere ulaşılabilir.Bu bilinçlendirme çalışmaları elbette profesyonel bağlamda bir projedir.Televizyona da büyük işler düşmektedir farkına vardırma çalışmalarında.Gençlerin ahlaki ve fiziksel gelişimlerini etkileyecek programların yerine kültür sanat programlarının sayılarının artması yerinde bir çalışma olacaktır.Günümüzde medya kurumlarına baktığımızda gazete olsun, televizyon olsun tiyatro haberlerine ve eğitimlerine yeterli düzeyde ilgi olmamıştır.
Cumhuriyetin ilk yıllarında sırf Beyoğlu'nda 60 a yakın tiyatro her akşam perde açardı.Ve tüm koltukları dolu bir vaziyette olurdu.O zamanın insanları bunu bir eğlence değil de ,sanki bir ihtiyaç gibi görüyor olmasından kaynaklanıyordu bu ilgi ve alaka.Günümüze baktığımızda Beyoğlu'da bir elin parmağını geçmeyecek kadar tiyatro bulunmakta.Bu durum gerçekten üzücü.Ülkemizde tiyatro sanatçılığı ne zaman bir meslek olarak kabul edilirse halk arasında belki o zaman bir yerlere varacağız.Cemal bey nasıl mühendisse,Kamil bey nasıl avukatsa,Nalan hanım nasıl doktorsa,Levent bey de bir o kadar tiyatro sanatçısıdır.Değerli okurlar, sizlerde bu andan itibaren duvarda benimde harcım olsun istiyorsanız,bende bu sanata destek olmak istiyorum diyorsanız,Hemen en yakın zamanda bir bilet alın ve o cap canlı gösteriyi,değeri seyretme fırsatı bulun.Unutmayın seyrettiğiniz her oyun aslında okuduğunuz bir kitaptır. Bu konuyu bir seri olarak irdelemeye önümüzdeki aylarda da devam edeceğiz.Tiyatrosuz kalmamanız dileğiyle...
YAVUZ ÜNLÜTÜRK